51روز «عرفه»، روز رحمت عالم الهى است و صحراى «عرفات»، وادى مغفرتِ گسترده و بى‌دريغ پروردگار است.

خداى مهربان، بندگانش را دعوت كرده تا آنان را بيامرزد و بر آنان تفضّل كند. امّا بر خوردارى از اين رحمت واسعه، زمينه لازم دارد.

همچنانكه براى پركردن يك ظرف از شير و شربت، پس از تطهير و شستشوى آن است و هرگز كسى در كاسۀ آلوده و ليوان كثيف، غذا و شربت گوارا نمى‌ريزد، جام دل هم بايد پاك باشد تا رحمت الهى آن را فراگيرد. پاكى دل و جان نيز از مجراهاى «چشم» و «گوش» و «زبان» است. قلب، كتابى است كه محتواى آن با ديده‌ها، شنيده‌ها و گفته‌ها تدوين مى‌شود. اگر كسى بر اين سه مسيرِ ورودى قلب، تسلّط نداشته باشد و اين مجراها را پاك نسازد، چه انتظارى است كه فيض الهى در عرفه او را فرا گيرد؟!

بايد پاك شد، تا در ديار پاكى و رحمت، از چشمۀ فيض ازلى نوشيد و سيراب شد.