47عصر غيبت، عصر آزمايش مردم و سنجش ايمانهاست.
فلسفۀغيبتامام عليه السلام زمينه سازى براى بالا رفتن ايمانها و شناخت امام و نقش او در هستى و هدايت مردم است. در دورانى كه مردم گرفتار جهل و دنياگرايى و سلطۀ حكومتهاى جائر شدند، امامان يكايك مظلومانه به شهادت رسيدند.
خداوند، حجّت دوازدهم را ذخيره نگهداشت و مردم را به هجران و غيبت مبتلا ساخت، تا روزى به خواست خداوند ظهور كند و جهان را با فروغ عدالت روشن سازد.
طبق احاديث متعدّد، آن حضرت در ايّام حج، در موسم اين عبادت حضور مىيابد و در جمعِ مردم و زائران خانۀ خداست و مردم را مىبيند، امّا مردم توفيق ديدار او را ندارند، يا مىبينند ولى نمىشناسند.
البته كسانى هم هستند كه چه در موسم حج و در حال طواف يا وقوف به عرفات و... يا در اوقات و جاهاى ديگر به ديدار آن «خورشيد» پنهان توفيق مىيابند. امّا بايد دانست كه اين زيارت عظيم، لياقت و پاكى و تقوا مىخواهد. كسانى روز و شب در انتظار ديدار او عاشقانه مىسوزند. امّا اگر دلى پاك باشد و مؤمنى زندگىِ خدا پسند داشته باشد، به اين توفيق، دست خواهد يافت.
حضرت مهدى عليه السلام محور عالم و نور هستى و قلب عالم امكان است و ظهورش تحقّق بخشِ وعدۀ الهى در حاكميت مطلق حق بر سراسر عالم است.