72خطاب به مولا على عليه السلام و زائران آن حضرت، به مقام والاى علوى و ادب زيارت آن امام، و روح و باطن اين ديدار پرداخته است و در بعضى از ابيات قصيدهاش چنين مىگويد:
«اى صاحب قبۀ سفيد و نورانى در نجف،
«هر كس قبر تو را زيارت كرده و شفا بطلبد، شفا مىيابد.
«برويد و قبر «ابوالحسن» - على - را كه هدايت كننده است زيارت كنيد، شايد كه از پاداش و اقبال
«و تقرّب، بهرهمند شويد...
«هرگاه به بارگاهش رسيدى، قبل از ورود، احرام ببند، و لبّيك گويان وارد شو و پيرامون آن بارگاه، سعى و طواف كن.
و هرگاه هفتمين دور طواف را به پايان رساندى بايست و بگو:
«سلام و درود خدا بر اهل سلام و صاحب علم و شرافت.
«اى مولاى من! از شهر و ديارم به سوى تو شتافتم و به رشتۀ ولاى تو چنگ زدهام، به اين اميد كه تو شفاعتم كنى و از شراب گواراى بهشتى سيرابم سازى و عطش درونىام را سيراب سازى.
«تو دستاويز و عروةالوثقاى استوار الهى هستى كه هر كه بر دامن تو چنگ زند بدبخت و هراسان نشود...
«اين فرشتگان الهى هستند كه پيوسته با لطف و تحفهها و هديهها بسوى مزار تو فرود مىآيند...» 1