44با يك قيام مسلّحانه و انتقام خون شهيدان از امويان قابل قبول مىدانستند. اينان كه توبهكنندگان بودند، حركتشان به نام «قيام توابين» معروف است.
در نهضت توابين كربلا، پس از تشكيل هستههاى اصلى قيام و آماده شدن شرايط براى شروع انقلاب، وقتى در سال 65 هجرى قيام خود را بر ضدّ حكومت اموى اعلان مىكنند، تصميم مىگيرند به زيارت قبر حسين عليه السلام بروند تا توبۀ خود را به درگاه پروردگار، نزد مرقد او اعلان كنند.
به نقل تواريخ، دستههاى توّابين به طرف كربلا رهسپار شدند.
وقتى به كربلا رسيدند، همه يكصدا فرياد كشيدند: «يا حسين!» ...
و گريه و زارى كردند و به درگاه خداوند، توبه و تضرّع نمودند تا خداوند، گناهانشان را ببخشد، آنان در برابر بارگاه امام حسين عليه السلام گفتند:
خدايا رحمت فرست بر حسين، شهيد فرزند شهيد، هدايت يافتۀ پسر هدايت يافته، صدّيق فرزند صدّيق.
خدايا!... تو را شاهد مىگيريم كه بر دين و راه آنان هستيم، دشمن قاتلانشان و هوادار و دوستدار دوستانشان هستيم.
خدايا! ... ما فرزند دختر پيامبرت را خوار كرديم. گذشتۀ ما را ببخش و توبۀ ما را بپذير و حسين عليه السلام و اصحاب شهيد و صديق او را رحمت فرست. 1