116شهر و بيابان را «لبيك» گفته باشم». 1در فرازى ديگر، عاشقانه و شهادتطلبانه، در زيارت آن موعود امّتها و ذخيرۀ الهى براى نجات بشريّت، مىگوييم:
- خدايا... همچنانكه دلم را به ياد مهدى آباد كردى و مرا زنده دل ساختى،
سلاح مرا نيز در راه يارى او آخته ساز.
اگر مرگ،
- كه براى همه است و نشانۀ قدرت توست -
ميان من و ديدارش جدايى انداخت،
خدايا، هنگام ظهورش مرا زنده كن، تا سر از گور بردارم،
و كفن خود را بر كمر بندم و در ركاب او پيكار كنم،
در همان صفى كه در قرآن آنان را ستودهاى:
«صفى كه اهل آن، همچون بنيانى پولاديناند». 2* * *
آرى... اين است حماسه و روح «شهادتطلبى»، كه ائمه ما، در متن زيارتنامهها، به ما آموختهاند...