106عنصر «جهاد و شهادت» است. و اين دو نيز، جز در سايۀ «بيعت»، فراهم نمىآيد.
محورهاى اين مسأله متعدّد است و در زيارتها، روى همۀ آنها تكيه و تأكيد به چشم مىخورد؛ هم طرح اصل مسأله جهاد و شهادت در راه خدا،
هم اينكه ائمّه و اولياء دين، از صفات برجسته و فضايل درخشان و والايشان، جهاد در راه خدا و كشته شدن در اين مسير مقدّس است.
و نيز، اين نكته كه يك زائر، زيارتش را به عنوان يك ميثاق وعده و وفاى به پيمان بشناسد و مطرح كند.
زائر تنها به ابراز علاقه و محبّت و اظهار ولايت نسبت به ائمّه و برائت از دشمنان بسنده نمىكند، بلكه در ميدان عمل هم، پايدار و استوار و اهل جهاد است و آرزوى جهاد و شهادت در راهشان و پيش رويشان، از خواستههاى بلندِ يك شيعۀ زائر و مؤمن است.
درى را كه خداوند به روى اولياء ويژۀ خويش گشوده است، به روى ائمّه، بيش از ديگران باز كرده است، و آنان خود، گشايندۀ اين راه به روى مسلمانانند و «جهاد»، تنها به امر آنان و در خطّ رهبرى آنان، قداست و ارزش مىيابد.
در زيارتنامهها، هم دربارۀ رسول خدا صلى الله عليه و آله و هم ائمّۀ عليهم السلام ، موضوع
«جهاد فى سبيلاللّٰه» يكى از كارهاى برجسته و فضايل درخشان آنان به حساب آمده است. زائر، باور و اعتقاد و شناخت خويش را اينگونه بيان مىكند كه: گواهى مىدهم كه تو، يا شما ائمّه، در راه خدا و با انگيزۀ الهى جهاد كرديد، از اسلام و حق دفاع نموديد، پاسدار دين خدا بوديد، با برخوردارى از ايمان و يقين، در