102«سلام» نمىرسد، ليكن در حدّ خودش فراوان بكار رفته است.
اين برائت و بيزارى كه در قالب «لعن» بروز مىكند، با بيان زشتيها، فسادها، تحريفها، ستمها، گردنكشيها، صفآرائى در مقابل جناح حق، نپذيرفتن طاعت ائمّه و مخالفت با اين رهبران الهى آميخته است. لعن آنان، طرد نمايندگان اين خطّ در هميشه و همه جاى تاريخ است.
آنكه آنان را به اين خاطر لعن مىكند، طبعاً بايد فكر و عمل خود، از اينگونه كجيها و فسادها پاك باشد.
لعن بر دشمنان ائمّه و مخالفان راه خدا و سنت رسول هم، براى پيروان راستين حق و طرفداران اهل بيت عصمت عليهم السلام سازنده و خط دهنده است.
ولايت و برائت
موضوع ديگرى كه در زيارتنامهها، بطور گسترده و مكرّر به چشم مىخورد، «تولّى» و «تبرّى» است.
ولايت داشتن، و برائت جستن. اعلام همبستگى نمودن، و اظهار برائت و بيزارى كردن.
ولايت و برائت، نوعى «جاذبه» و «دافعه» و پيوستن و گسستن را در بردارد.
كفر به طاغوت، مقدّمۀ ايمان به خداوند است، (فَمَنْ يَكْفُرْ