389
«وَضَعَ جَبْرَئِيلُ يَدَهُ فِي زَمْزَمَ ثُمَّ طَوَاهَا فَإِذَا الْمَاءُ قَدْ نَبَعَ فَأَخَذَتْ هَاجَرُ قِرْبَةً مَخَافَةَ أَنْ يَذْهَبَ فَقَالَ جَبْرَئِيلُ إِنَّهَا تَبْقَي فَادْعِي ابْنَكِ فَأَقْبَلَ فَشَرِبُوا وَ عَاشُوا» 1
«جبرئيل دست خود را بر زمزم نهاده و آن را شكافت. ناگهان آب به جوشش
آمده و هاجر از ترس اينكه مبادا آب هدر رود، مشكى برداشت (تا آب را
ذخيره كند). جبرئيل به او گفت: آب زمزم دوام خواهد يافت. فرزند خود را فرابخوان تا پيش بيايد. (هاجر چنين كرد و) اسماعيل به سمت او آمد و به اين ترتيب از آن آب نوشيده و به زندگى خود استمرار دادند.» 2
رابطه چاه زمزم با ولايت اهل‌بيت (عليهم السلام)
خداوند از ايجاد آب زمزم اراده خاصى داشته و آن را نماد و نشانه معرفت به معارف دين و آشنايى با راه توبه و جبران نقض عهدهاى گذشته قرار داده است كه در سايه آشنايى با امامان معصوم (عليهم السلام) (كه تعليم دهندگان اسرار و مناسك حج هستند) حاصل مى‌شود. به همين دليل اميرمؤمنان(ع) در تفسير بئر در ذيل آيه:
«وَ بِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ وَ قَصْرٍ مَشِيدٍ» 3