347
«ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ وَ لْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ» 1
«سپس بايد آلودگى‌ها را از خود دور كنند و به نذرهاى خود وفا نموده و بر گِرد كعبه طواف نمايند»
فرمودند:
«اَلتَّفَثُ الشَّعَثُ وَالنَّذْرُ لِقاءُ الْإِمامِ» 2
«تَفَث، برچيدن و زدودن آلودگى‌ها و نذر، ملاقات با امام است.» 3
مرحوم فيض در كتاب وافى، در شرح حديث فوق مى‌فرمايد:
«جَهَةُ الإِشْتِراكِ بَيْنَ التَّفْسيرِ وَ التَّأْويلِ هِيَ التَّطْهيرُ فَإِنَّ أَحَدَهُما تَطْهيرٌ مِنَ
الأَوْساخِ الظّاهِرَةِ وَ الآخَرُ مِنَ الْجَهْلِ وَ العَمَي» 4
«نقطه مشترك در تفسير و تأويل آيه، حصول تطهير است. به اين ترتيب كه تَفَث، به رفع آلودگى‌هاى ظاهرى (با تراشيدن موى سر يا كوتاه كردن موى سر و صورت و ناخن) و نَذر، به رفع آلودگى‌هاى باطنى و نجات از دام جهل و نادانى تفسير شده است.»
چرا كه رفع آلودگى‌ها و نجات از دام رذايل جز با معرفت و تمسك به ولايت امام معصوم حاصل نمى‌شود. از اين‌رو امام باقر(ع) در روايتى فرمودند: