335احرام، انسان را از ارتكاب‌گناه براى دست‌يابى به آرامش بازداشته و او را به وعده‌هاى الهى در آخرت نويد مى‌دهد. امام رضا(ع) درباره حكمت احرام فرمودند:

«إِنَّمَا أُمِرُوا بِالْإِحْرَامِ لِيَخْشَعُوا قَبْلَ دُخُولِهِمْ حَرَمَ اللَّهِ وَ أَمْنَهُ وَ لِئَلَّا يَلْهُوا وَ يَشْتَغِلُوا بِشَيْءٍ مِنْ أُمُورِ الدُّنْيَا وَ زِينَتِهَا وَ لَذَّاتِهَا وَ يَكُونُوا جَادِّينَ فِيمَا هُمْ فِيهِ قَاصِدِينَ نَحْوَهُ مُقْبِلِينَ عَلَيْهِ ... رَاجِينَ ثَوَابَهُ رَاهِبِينَ مِنْ عِقَابِهِ» ¹

«مردم به احرام مأمور شدند تا قبل از داخل شدن در حرم، آماده و خاشع شوند و به هيچ امرى از امور دنيا و زينت‌ها و لذات آن، مشغول نشوند (و به سبب حُب آنها از مقصود باز نمانند) بلكه با جديت (اداى حق الهى را) قصد نموده، با تمام وجود به آن روى آورند ... در حالى كه به ثواب او اميدوار و از عقوبت او خائفند.»

از عبارت « رَاجِينَ ثَوَابَهُ رَاهِبِينَ مِنْ عِقَابِهِ » (كه بيانگر علت احرام است) به خوبى

فهميده مى‌شود كه اگر اميد به پاداش و ترس از كيفر نباشد، احرام از

محرمات و لذت‌ها و زينت‌هايى كه اهل دنيا خود را با آن آرام مى‌كنند، محقق نمى‌شود. از اين‌رو در حديث ديگرى از امام صادق(ع) روايت شده است كه به هنگام احرام، بايد نيت خود را چنين بر زبان آوريم:

«أَحْرَمَ لَكَ شَعْرِي وَ بَشَرِي وَ لَحْمِي وَ دَمِي مِنَ النِّسَاءِ وَ الطِّيبِ وَ الثِّيَابِ أُرِيدُ بِذَلِكَ وَجْهَكَ وَ الدَّارَ الْآخِرَةَ» ²