1) . با توجه به مجموعه روايات و دعاهايى كه درباره احرام در دست داريم، به اين نتيجه مى‌رسيم كه حقيقت احرام يعنى دورى از محرمات و اجتناب از ارتكاب معاصى به منظور دست‌يابى به آرامش و آسودگى.

2) . فقه القرآن، ج1، ص 276؛ نيت كردن براى زائر در حج، مى‌تواند اصالتاً و يا نيابتاً باشد كه در مناسك حج، به تفصيل بيان گرديده است.

3) . لبيك‌گفتن، إهلال نيز خوانده مى‌شود. چنانكه صاحب لسان العرب نوشته است: «إِنمَّا قيلَ لِلْإِحرامِ إِهْلال لِرَفْعِ الْمُحْرِم صَوْتَهُ بِالتَّلْبيةِ وَ الإِهْلالُ التَّلْبِيَةُ و أَصْلُ الإِهْلالِ رَفْعُ الصَّوْتِ وَ كُلُّ رافِعٍ صَوْتَهُ فَهُوَ مُهِلٌّ» (لسان العرب، ج11، ص701) «از آن جهت به احرام، اهلال‌گفته‌اند كه انسان محرم صدايش را براى لبيك‌گفتن بلند مى‌كند. پس معناى اصلى اهلال، بلند كردن صداست. بنابراين هركس صدايش را بلند كند، اهلال نموده است.» در روايات نيز آمده است: «مَا مِنْ مُهِلٍّ يُهِلُّ فِي التَّلْبِيَةِ إلَّا أَهَلَّ مَنْ عَنْ يَمِينِهِ مِنْ شَيْءٍ إلَي مَقْطَعِ التُّرَابِ وَ مَنْ عَنْ يَسَارِهِ إلَي مَقْطَعِ التُّرَابِ وَ قَالَ لَهُ الْمَلَكَانِ أَبْشِرْ يَا عَبْدَ اللَّهِ وَ مَا يُبَشِّرُ اللَّهُ عَبْداً إلَّا بِالْجَنَّة» (من لايحضره الفقيه، ج2، ص203) «هيچ لبّيك گوينده‌اى نيست كه در زيارت خانه خدا، زبان به گفتن لبّيك بگشايد جز آنكه هرچيزكه تا امتداد زمين از سمت راست و چپ او باشد، درگفتن لبّيك با او هم آوازگردد و دو فرشته در جانب راست و چپ اوگويند: مژده باد بر تو اى بنده خدا و خداوند هيچ بنده‌اى را جز به بهشت مژده نمى‌دهد.»