255 «كَانَ رَدْماً إِلَّا أَنَّ قَوَاعِدَهُ مَعْرُوفَةٌ» ¹

«جز ديوارهايى از آن بر جاى نمانده و تنها محل اركانش معلوم بود.»

طبق برخى روايات، هنگامى كه ابراهيم(ع) و فرزندش اسماعيل(ع) شروع به ساخت كعبه نمودند، خداوند سنگ سرخ يكنواختى را به آنها نشان داد و فرمود خانه را بر آن بنا كنند، در حالى كه چهار فرشته ايشان را يارى مى‌دادند. يك سال از تجديد بناى كعبه گذشت و اسماعيل(ع) با زنى مؤمن و عاقل ازدواج كرد و به پيشنهاد او بر درِ شرقى و غربى كعبه پرده آويخت و براى پوشش همه كعبه (به كمك قبيله‌اش) پرده تهيه نمود. سپس اسماعيل(ع) با قرار دادن ستون‌هاى لازم (با چوب و گِل) كعبه را كه تا آن زمان فاقد سقف بود، مُسَقَّف گرداند. امام صادق(ع) در اين‌باره فرمودند:

«كَانَتِ الْكَعْبَةُ لَيْسَتْ بِمُسَقَّفَةٍ فَوَضَعَ إِسْمَاعِيلُ فِيهَا أَعْمِدَةً مِثْلَ هَذِهِ الْأَعْمِدَةِ الَّتِي

تَرَوْنَ مِنْ خَشَبٍ وَ سَقَّفَهَا إِسْمَاعِيلُ بِالْجَرَائِدِ وَ سَوَّاهَا بِالطِّينِ» ²

«كعبه داراى سقف نبود. اسماعيل(ع) در آن ستون‌هايى از چوب، مانند آنچه مشاهده مى‌كنيد، قرار داد و آن را با شاخه‌هاى درخت خرما و گِل پوشانده و

داراى سقف گرداند.»

در اينجا بود كه زائران خانه خدا از زيبايى و عظمت خانه به شگفت آمده و براى كارگزار آن مزد و اجر در نظر گرفتند.

يك نكته تاريخى

بر طبق آنچه در سير تاريخى مكه آمده است: كعبه در دوران قبل از بعثت، نُه ذراع ارتفاع داشت و فاقد سقف بود تا اينكه قريش بلندى آن را تا هجده ذراع