2373. تهليل

تهليل يا بر زبان آوردن « لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ » يعنى اقرار به يگانگى معبود كه يكى از اركان كعبه بوده و از جمله اسباب بهره‌مندى از ربوبيت الهى است. زيرا تا خداوند را در ربوبيت يگانه ندانيم، نمى‌توانيم از ثمرات ربوبيتش برخوردار گرديم. به همين دليل هنگامى كه خداوند، ابراهيم(ع) را به مكان كعبه راهنمايى نمود، حقيقت تهليل را به او تعليم داد. اين ماجرا در قرآن چنين حكايت شده است:

«وَ إِذْ بَوَّأْنٰا لِإِبْرٰاهِيمَ مَكٰانَ الْبَيْتِ أَنْ لاٰ تُشْرِكْ بِي شَيْئاً وَ طَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطّٰائِفِينَ وَ الْقٰائِمِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ»

«هنگامى كه مكان بيت را براى ابراهيم(ع) مهيا نموديم، به او امر كرديم كه به من

شرك نورز و خانه‌ام را براى اهل طواف، قيام، ركوع و سجود، پاك گردان.» ¹

در آيه فوق جمله «أَنْ لاٰ تُشْرِكْ بِي شَيْئاً» در توضيح «وَ إِذْ بَوَّأْنٰا لِإِبْرٰاهِيمَ مَكٰانَ الْبَيْتِ» ² آمده تا معلوم شود كه هدف از جاى دادن ابراهيم(ع) و فرزندانش در مجاورت كعبه، (معرفى جايگاه ولايت اهل‌بيت (عليهم السلام) ) به منظور

جلوگيرى از شرك بوده است. ³ از اين‌رو در دعاى توديع كعبه، از امام رضا(ع)

روايت شده است: