1) . ساختار افعل تفضيل نظير «اكرم» و «ارحم» در عباراتى چون «أَكْرَمَ الْأَكْرَمِينَ» و «أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ»، خالى از قياس خداوند به خلق بوده و به معناى انحصار و تأكيد است و چنين معنا مى‌دهد: «اى كسى كه صفات نيكوى هر نيكوكارى از توست و اى كسى كه منشأ خوبى‌هايى چون رحمت، كرامت، جود و... از آنِ توست و هر فعل و صفت نيكويى در عالم به تو باز مى‌گردد و شايسته قياس با ديگران نيست.» پس نمى‌توانيم خداوند را بخشنده‌ترين بخشندگان يا امثال آن معنا كنيم.

2) . و آن اشعار چنين است: يَا مَنْ يُجِيبُ دُعَا الْمُضْطَرِّ فِي الظُّلَمِ يَا كَاشِفَ الضُّرِّ وَ الْبَلْوَي مَعَ السَّقَمِ نَامَ وَفْدُكَ حَوْلَ الْبَيْتِ قَاطِبَةً وَ أَنْتَ وَحْدَكَ يَا قَيّومُ لَمْ تَنَمْ أَدْعُوكَ رَبِّ دُعَاءً قَدْ أَمَرْتَ بِهِ فَارْحَمْ بُكَائِي بِحَقِّ الْبَيْتِ وَ الْحَرَمِ إنْ كَانَ عَفْوُكَ لَا يَرْجُوهُ ذُو سَرَفٍ فَمَنْ يَجُودُ عَلَي الْعَاصِينَ بِالنِّعَمِ» (مستدرك الوسائل، ج9، ص353) «اى كسى كه دعاى درمانده را در دل تاريكى‌ها اجابت مى‌كنى! اى كسى كه در هنگام بيمارى، زيان و آسيب را برطرف مى‌نمايى! همه ميهمانان در اطراف خانه خوابيده‌اند، و تو تنها اى خداوند قيوم! نخوابيده و نمى‌خوابى. پروردگارا ! تو را به گونه‌اى كه امر نموده‌اى مى‌خوانم، پس به حق خانه و حرم، به گريه‌ام رحم كن. اگر اسراف‌كنندگان به عفو تو اميد ندارند، پس چه كسى انواع نعمت‌ها را بر اهل معصيت مى‌بخشد؟»