215 كَأَظْفَارِ السِّبَاعِ مِنَ الطَّيْرِ مَعَ كُلِّ طَائِرٍ ثَلَاثَةُ أَحْجَارٍ فِي رِجْلَيْهِ حَجَرَانِ وَ فِي مِنْقَارِهِ حَجَرٌ فَجَعَلَتْ تَرْمِيهِمْ بِهَا حَتَّي جُدِّرَتْ أَجْسَادُهُمْ فَقَتَلَهُمْ بِهَا وَ مَا كَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رُئِيَ شَيْءٌ مِنَ الْجُدَرِيِّ وَ لَا رَأَوْا ذَلِكَ مِنَ الطَّيْرِ قَبْلَ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَ لَا بَعْدَهُ» ¹

«(ابابيل) پرندگانى بودند با پرواز پايين كه از سمت دريا سراغ لشكر ابرهه آمدند. سرهايشان مثل سر درندگان و چنگال‌هايشان مانند پرندگان شكارى بود.

هر پرنده سه سنگ همراه داشت: دو سنگ در چنگال‌ها و يكى در منقار. با آن سنگ‌ها آن قوم را سنگ‌باران كردند تا آنكه پيكرهايشان آبله گرفت و بر اثر آن كشته شدند. پيش از آن آبله ديده نشده بود و قبل و بعد از اين، هرگز اين كار از پرندگان مشاهده نگرديد.»

سوء قصد به كعبه در قرآن

قرآن، سوءقصد به كعبه را «اِلْحاد» مى‌خواند و در اين‌باره مى‌گويد:

«وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحٰادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذٰابٍ أَلِيمٍ» ²

«هركس به سبب اراده ظلم (در حرم) از مسير حق منحرف شود، به او عذابى دردناك مى‌چشانيم.»

امام صادق(ع) درباره معناى الحاد در آيه فوق به ابوالصباح كنانى فرمودند:

«كُلُّ ظُلْمٍ يَظْلِمُهُ الرَّجُلُ نَفْسُهُ بِمَكَّةَ مِنْ سَرِقَةٍ أَوْ ظُلْمِ أَحَدٍ أَوْ شَيْءٍ مِنَ الظُّلْمِ فَإِنِّي أَرَاهُ إِلْحَاداً وَ لِذَلِكَ كَانَ يُتَّقَي (يُنْهَي) أَنْ يُسْكَنَ الْحَرَمُ» ³

«هر ظلمى كه شخص در مكه نمايد مانند سرقت، ستم به ديگران و يا هر ظلم ديگر، من آن را مصداق الحاد مى‌دانم و به همين سبب از ساكن شدن در حرم پرهيز (نهى) شده است.»