1) . در حديث ديگرى پس از نقل مضمون روايت فوق آمده است: پس از تعيين حدود كعبه، جبرئيل، آدم(ع)را به سرزمين مِنى برده «فَأَرَاهُ مَسْجِدَ مِنًي فَخَطَّ بِرِجْلِهِ وَ قَدْ خَطَّ الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ مَا خَطَّ مَكَانَ الْبَيْت» (وسائل الشيعة، ج11، ص227) «و مسجد مِنى را به او نشان داد و با پا براى او خط كشى كرد و بعد از آن مسجدالحرام را براى او معلوم كرد؛ هم‌چنانكه محدوده خانه را براى او مشخص كرده بود.» از اين حديث چنين فهميده مى‌شود كه علاوه بر محدوده كعبه ساير مشاعر از جمله مسجدالحرام نيز داراى حدودى بوده كه از سوى خداوند تعيين (و به وسيله جبرئيل ابلاغ) گرديده است.

2) . اين محدوديت و محصوريت، اختصاص به كعبه، مسجدالحرام و... ندارد بلكه تمامى آداب، سنن، وظايف، تكاليف، اوامر و نواهى الهى داراى حدود مشخص هستند. امام صادق(ع) دراين‌باره فرمودند: «مَا خَلَقَ اللَّهُ حَلَالاً وَ لَا حَرَاماً إِلَّا وَ لَهُ حَدٌّ كَحَدِّ الدَّارِ» (الكافي، ج1، ص59) «خداوند هيچ حلال و حرامى نيافريده است مگر اينكه براى آن محدوده‌اى همچون حدود خانه قرار داده است.» و در جاى ديگر فرمودند: «لَيْسَ شَيْءٌ إِلَّا وَ لَهُ حَدٌّ» (الكافي، ج2، ص57) «هيچ چيز نيست مگر اينكه براى آن حد و مرزى است.» و نيز فرمودند: «مَا مِنْ شَيْءٍ إِلَّا وَ لَهُ حَدٌّ يَنْتَهِي إِلَيْه» (الكافي، ج2، ص498) «هيچ چيز نيست مگر اينكه داراى حدى است كه به آن منتهى مى‌شود.»

3) . البته خداوند مى‌توانست اين مقدار ظرفيت را در خانه‌اى به شكل دايره قرار دهد، اما اينكه اين محدوده را در قالب شكل چهارگوشى مجسم گردانده است، راز و رمزى زيبا دارد كه ذيل عنوان «اسرار چهارگوش بودن كعبه» به آن پرداخته شده است. اما نكته مهم در متن، آن است كه محدوديت كعبه، به اعتبار ابعاد خاص هر يك از اضلاع آن، بر محدود بودن تعداد معتقدان به ربوبيت دلالت دارد.