1) . تاريخچه كعبه و فراز و نشيب‌هاى آن نشان مى‌دهد كه در پى هر خرابى و جابجايى، حجرالاسود به دست ولى و حجت خداوند، نصب مى‌گرديده و سعى مردم براى نصب حجرالاسود به جايى نمى‌رسيده است. چنانكه پس از خرابى كعبه به دست حجاج، هر چه تلاش كردند سنگ را بر ركن كعبه استوار نمايند «لَا يَسْتَقِرُّ الْحَجَرُ فِي مَكَانِهِ فَجَاءَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ(ع) وَ أَخَذَهُ مِنْ أَيْدِيهِمْ وَ سَمَّى اللَّهَ وَ نَصَبَهُ فَاسْتَقَرَّ فِي مَكَانِهِ وَ كَبَّرَ النَّاس» (مستدرك الوسائل، ج9، ص327) «حجرالاسود در جاى خود قرار نمى‌گرفت. امام سجاد(ع) آمد و حجرالاسود را از دست آنان گرفت. بسم الله گفت و آن را در جايش نهاد. سنگ در همان‌جا ثابت ماند و مردم نيز تكبير گفتند.» ابن قولويه نقل مى‌كند: در سال 339 هجرى قمرى، قرمطيان مى‌خواستند حجرالاسود را بازگردانند. چون مى‌دانستم فقط حجت خدا مى‌تواند حجرالاسود را نصب كند، اراده حج نمودم اما بيمارى اجازه نداد. از اين‌رو معروف بن هشام را به هزينه خود روانه حج نمودم و به او نامه‌اى دادم تا به كسى‌كه حجرالاسود را نصب مى‌كند، بدهد و در آن نامه از مدت بيمارى و طول عمرم سؤال نمودم؟ معروف بن هشام مى‌گويد: هر قدر مردم تلاش كردند، نتوانستند حجرالاسود را در جاى خود نصب كنند. «فَكُلَّمَا عَمَدَ إِنْسَانٌ لِوَضْعِهِ اضْطَرَبَ وَ لَمْ يَسْتَقِمْ فَأَقْبَلَ غُلَامٌ أَسْمَرُ اللَّوْنِ حَسَنُ الْوَجْهِ فَتَنَاوَلَهُ وَ وَضَعَهُ فِي مَكَانِهِ فَاسْتَقَامَ كَأَنَّهُ لَمْ يَزُلْ عَنْه» (الخرائج، ج1، ص477- 476) «هر كس‌كه مى‌خواست حجرالاسود را در جاى خود نهد، مى‌لرزيد و قرار نمى‌گرفت. جوانى گندمگون و زيباروى آمد، آن را گرفت و در جايش نهاد. پس (حجرالاسود) به گونه‌اى در جايش قرار گرفت كه گويا اصلاً از جايش جدا نشده بود. معروف بن هشام، خود را به حضرت ولى‌عصر? رساند و آن بزرگوار بدون آنكه نامه را بگشايد، فرمود: به ابن قولويه بگو با اين بيمارى از دنيا نمى‌روى و تا سى سال ديگر زنده مى‌مانى.»