1) . من لايحضره الفقيه، ج3، ص493.

2) . وسائل الشيعة، ج21، ص478.

3) . «مُرْجِئه» مؤنث مُرْجِئ از ريشه ارْجاء به معناى «تأخير افكندن» گرفته شده و نام يكى از فرقه‌هاى مسلمانان است كه در پايان نيمه اول قرن يكم هجرى قمرى به وجود آمد و از خوارج سرچشمه گرفت. مرجئه معتقدند كه مرتكب گناه كبيره، مخلد در دوزخ نبوده، بلكه كار او با خداست. آنها حَكَميت را گناه كبيره دانسته و با جهل و نادانى، اميرمؤمنان(ع) را در كنار معاويه به حكم واحد محكوم نمودند. نكته شايان ذكر درباره مرجئه و نيز ساير خوارج، تعمق آنها درباره روش‌هاى حكومتى اميرمؤمنان(ع) است. آنها توقع داشتند كه حضرت، روش حكومت خود را با خواسته‌هاى نفسانى آنها تطبيق دهد. از اين‌رو به سبب عدم انطباق حكومت حضرت با اميالشان، آن را مردود تلقّى مى‌كردند. امام صادق(ع) درباره آنها فرمودند: «لَعَنَ اللَّهُ الْقَدَرِيَّةَ لَعَنَ اللَّهُ الْخَوَارِجَ لَعَنَ اللَّهُ الْمُرْجِئَةَ لَعَنَ اللَّهُ الْمُرْجِئَةَ قَالَ قُلْتُ لَعَنْتَ هَؤُلَاءِ مَرَّةً مَرَّةً وَ لَعَنْتَ هَؤُلَاءِ مَرَّتَيْنِ قَالَ إنَّ هَؤُلَاءِ يَقُولُونَ إنَّ قَتَلَتَنَا مُؤْمِنُونَ فَدِمَاؤُنَا مُتَلَطِّخَةٌ بِثِيَابِهِمْ إلَي يَوْمِ الْقِيَامَةِ» (الكافي، ج2، ص409) «خداوند قدريه را لعنت كند، خداوند خوارج را لعنت كند، (در ادامه) مرجئه را دو بار مورد لعن قرار دادند. راوى پرسيد: چرا قدريه و خوارج را يك‌بار لعن نموديد و مرجئه را دو بار؟ حضرت فرمودند: مرجئه مى‌گويند: هر كس ما خاندان را به شهادت برساند، مؤمن است. از اين‌رو دامنشان تا روز قيامت به خون ما آلوده است.»