86است كه بيشتر از قصور در فهم معناى واژگانِ آياتى سرچشمه مىگيرد كه به آنها استدلال شده است، اما گاهى هم احساس مىشود كه عمدى در كار بوده و سخن در غير جايگاه مناسب خود به كار رفته است.
صاحبان اين ديدگاه چنين تصور مىكنند كه دعا به درگاه خدا به معناى حاجت خواستن از غير او، عبادت و پرستش كردن آن غير است و در نتيجه، كسانى كه غير خدا را بخوانند و از آن غير چيزى بخواهند، مشرك در الوهيت هستند. آنها اين نكته را از نكات بسيار آشكارِ قرآن كريم برشمرده و آيات متعددى را در اين راستا دانستهاند.
آياتى كه به آنها استدلال شده است
آنها براى ادّعاى خود به چندين آيه استدلال كردهاند كه مهمترين آنها عبارت است از:
1. وَ أَنَّ الْمَسٰاجِدَ لِلّٰهِ فَلاٰ تَدْعُوا مَعَ