124دعاى مسئلت است، به اين معناست كه آن شخص كه پيرو موسى(ع) بود، در ضمنِ تقاضاى كمك از موسى، او را عبادت نيز كرده بود.

اين احتمال هست كه همان‌گونه كه ما با به جا آوردن نماز و روزه، خدا را عبادت مى‌كنيم، كسى هم باشد كه با طلب حاجت، خدا را عبادت كند. با اين حال، چنين انسانى در واقعيت خارجى كجاست؟ كسى كه حوايج خود را از خدا مى‌طلبد، از آن‌رو چنين مى‌كند كه او پروردگارى است كه بر هر چيز تواناست. چنين كسى در اين حال هرگز قصد عبادت ندارد، چنان‌كه وقتى از كس ديگرى غير از خدا هم چيزى مى‌خواهد، كار او متضمن عبادت آن كس نيست. پس آيا اين ادّعاى آنان معناى معقولى دارد؟ صاحبان اين ديدگاه بايد توضيح بيشترى بدهند.

مبحث دوم: مقيد كردن شرك بودن دعاى مسئلت بر قدرت نداشتن غير خدا بر مورد دعا