83ابن حبان نيز آن را تصحيح كرده است. ¹

حاكم نيشابورى مى‌گويد:

حديث قد صحّ من اوجه كثيرة، و انا اتعجب انّهما لم يخرجا. ²

حديثى است كه از وجوه بسيارى صحيح مى‌باشد، و من تعجب مى‌كنم كه چرا آن را نقل نكرده‌اند.

ب) حذيفة بن يمان

حديث او از سه طريق نقل شده است:

طريق اول: از اسرائيل، از ميسره هندى، از منهال بن عمرو، از زر بن حبيش از حذيفه نقل كرده كه گفت:

أَتَيْتُ النَّبِىَّ(ص)، فَصَلَّيْتُ مَعَهُ المَغْرِبَ، ثُمَّ قامَ يُصَلّى حَتّى صَلَّى العِشاءَ، ثُمَّ خَرَجَ فَأَتْبَعْتُهُ، فَقالَ: عَرَضَ إلى مَلَكٌ استَأذَنَ رَبَّهُ أَنْ يُسَلِّمَ عَلَىَّ وَ يُبَشِّرَنِى فِى أَنَّ الحَسَنَ وَ الحُسَيْنَ سَيِّدا شَبابِ أَهْلِ الجَنَّةِ. ³

خدمت پيامبر(ص) رسيدم و نماز جماعت را همراه او به جاى آوردم، آن‌گاه برخاست تا نماز گزارد تا اينكه نماز عشاء را به جاى آورد، سپس بيرون آمد و من نيز به دنبال او حركت كردم. حضرت فرمود: فرشته‌اى بر من وارد شد در حالى كه از پروردگارش اجازه

گرفته بود تا بر من درود فرستد و بشارت دهد مرا كه حسن و حسين دو سرور جوانان اهل بهشت‌اند.