30
وَ إِنَّهُمْ مَيِّتُونَ (زمر: 30) هيچكس مرگت را به باور نمىنشست.
مىانديشم و باز مىانديشم:
يا رسول الله! على بىخبر از سقيفۀ بنىساعده، غسل مىدهد و مويه مىكند و جز سلمان و بوذر و ديگر نزديكانت، كسى دل خاندانت را تسلا نمىدهد و تو اى محمد(ص)! اى شريعت ساز! و اى مقصودِ لَولاكَ! 1به حق پيوستى.
پيشتر مىآيم و نجوا مىكنم:
السَّلامُ عَلَيكَ يا خاتَمَ النَّبيّينَ، اشهَدُ انَّكَ قَد بَلَّغتَ الرِّسالَة!
و مويه مىكنم:
«واَقَمتَ الصّلاة».
و ناله مىكنم:
«وآتَيتَ الزَّكاة».
مىچرخم و مىچرخم، گريه امانم نمىدهد، مىچرخم گرداگرد.
دورادور ضريح را زنان