71دوانيقى» مىگويد: «احترام پيامبر(ص) پس از وفاتش، همچون احترام آن حضرت در دوران حياتش است». ما نيز بر اين باوريم كه مقام و احترام پيامبران با مرگشان از بين نمىرود، پس قبور آن بزرگواران نيز مقام و احترام دارد. با اين توصيف، حتى اگر شرع مقدس جواز بوسيدن و تبرك جستن به قبور را به صراحت بيان نكرده باشد، باز، اين عمل در شريعت پسنديده به نظر مىآيد، زيرا چنين عملى به نوعى تعظيم و گرامىداشت شعائر دينى به شمار مىرود.
2. اگر تعظيم و تكريم، عبادت به حساب آيد و حرام باشد يا بوسيدن و احترام به قبور، عبادت و شرك است، پس تعظيم كعبه و طواف خانۀ خدا نيز بايد شرك محسوب شود. همچنين بسيارى از آداب و رسوم ديگر، مانند تعظيم و بوسيدن حجرالاسود، احترام به حجر اسماعيل و مقام ابراهيم، تعظيم مساجد، تعظيم و خضوع در برابر پدر و مادر، سجدۀ فرشتگان در برابر آدم، سجده برادران و پدر و مادر يوسف در برابر او، تعظيم و احترام سربازان نسبت به فرماندهان خويش، احترام اصحاب پيامبر(ص) به آن حضرت و سرانجام تعظيم و كرنش وهابىها نسبت به رؤسا و پيشوايان خويش را