162است، ولى مسافرت فقط براى مسجدالحرام، مسجدالنبى و مسجدالاقصى جايز است». 1 ابن عبدالوهاب به استناد همين روايت، مسافرت به قصد زيارت قبور را حرام مى‌داند.
در نقد و بررسى ديدگاه ابن عبدالوهاب در استدلال به اين روايت، چند اشكال به نظر مى‌رسد:
1. حصر در اين روايت، حصر اضافى است نه حقيقى، و مستثنى منه در جمله نيامده و حذف شده است كه در عربى به آن، استثناى مفرَّغ مى‌گويند. واژه حذف شده، همان‌طورى كه مى‌تواند كلمه «مكان و موضع» باشد، محتمل است كه كلمه «مسجد» نيز باشد.
اگر واژۀ محذوف را «مسجد» بدانيم روايت اين‌گونه معنا مى‌دهد: براى هيچ مسجدى بار سفر نمى‌بندند، مگر براى اين‌سه مسجد. به نظر ما، كلمه حذف شده، همان واژه «مسجد» است نه چيز ديگر، زيرا وقتى عموم مردم به اين روايت بنگرند به ذهنشان مى‌رسد كه واژه «مسجد» در آن حذف شده است. پس اين روايت، ارتباطى به مسافرت براى زيارت قبور و زيارتگاه‌ها ندارد