107درخواست از او براى سريع‌تر برآورده شدن نياز و حاجت وى به درگاه خداوند است.
بر اساس آموزه‌هاى دينى، ما بايد كار چنين شخصى را درست بدانيم و بدون دليل، مال و جان و آبرويش را مباح ندانيم. پس اگر چنين كسى بگويد: اى محمد، از خدا بخواه حاجتم برآورده شود، در واقع منظورش، همان خداوند است و يا اگر بگويد: اى محمد، حاجتم را برآورده ساز، در واقع فعل را به مسبّب آن نسبت داده، مانند اينكه مى‌گوييم؛ بهار سبزه را روياند.
در قرآن كريم نيز آيات فراوانى وجود دارد كه به ظاهر، فعل و كارى را به بنده نسبت داده است، مانند اين آيات:
1. ( وَ مٰا نَقَمُوا إِلاّٰ أَنْ أَغْنٰاهُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ ) (توبه: 74)
آنان فقط از اين ايراد مى‌گيرند كه خداوند و رسولش، آنان را از فضل [و كرم] خود بى‌نياز ساختند.
مى‌دانيم كه فقط خداوند، انسان‌ها را بى‌نياز مى‌كند، ولى در اين آيه شريفه، خدا، پيامبرش را در روزى دادن، شريك قرار داده 1، در حالى‌كه