1) . مفسران در توضيح اين مطلب گفته‌اند كه اين آيه، تأخير مرگ تا اجلى معين را نتيجه عبادت خدا و تقوا و اطاعت رسول دانسته است. اين كلام بر اين مطلب، دليل است كه دو اجل در كار بوده: يكى اجل مسمى؛ يعنى معين، كه از ديگرى دورتر و طولانى‌تر است و ديگرى اجلى كه معين نشده و كوتاه‌تر از اولى است.بنابراين، خداى تعالى در اين آيه، كفار را وعده داده كه اگر صاحب ايمان و تقوا و اطاعت شوند، اجل كوتاه‌ترشان را تا اجل مسمى تأخير مى‌اندازد، اما وقتى‌كه اجل الله برسد، ديگر عقب انداخته نمى‌شود. به هر حال، مطلق اجل، حتمى است، حال چه اجل مسمى باشد و چه غير مسمى، زيرا عدم تاخير هر دو قسم اجل را شامل مى‌شود، پس هيچ عاملى نمى‌تواند قضاى خدا را رد كند و حكم او را عقب اندازد.پس با توجه به اين آيۀ شريفه، اگر اجل حضرت موسى (ع) فرا رسيده بود، نبايد مرگ او به تأخير مى‌افتاد و قضاى حتمى خداوند توسط آن حضرت با شكست مواجه مى‌شد. آيا پذيرش شكست قضاى الهى در اين داستان، كفر آشكار نيست؟ و اگر زمان مرگ و اجل حضرت موسى فرا نرسيده بود، پس چرا خداوند متعال فرشتۀ مرگ را مأمور اين كار مى‌كند؟ آيا خداوند حكيم، او را به سراغ موسى مى‌فرستد تا اين صحنه ناهنجار به وجود آيد و با سيلى موسى (ع) نابينا گردد؟!از اين گذشته، اين برخورد ناشايستى كه وهابى‌ها به آن حضرت نسبت داده‌اند با تمجيدهاى فوق‌العاده خداوند از موسى(ع) اصلاً قابل جمع نيست، خداوند مى‌فرمايد: وَ اذْكُرْ فِي الْكِتٰابِ مُوسىٰ إِنَّهُ كٰانَ مُخْلَصاً وَ كٰانَ رَسُولاً نَبِيًّا . (مريم: 51)معناى كلمه مخلص به فتح لام - عبارت است از كسى كه خداوند او را براى خود، خالص قرار داده و غير خدا كسى در او نصيبى نداشته باشد، نه در او و نه در عمل او و اين مقام، بلندترين مقام‌هاى عبوديت است، در جاى ديگر، خطاب به حضرت موسى (ع) مى‌فرمايد: وَ اصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِي ؛ «و من تو را براى خودم ساختم! (و پرورش دادم)». (طه: 41)علامه طباطبايى مى‌گويد: از نظر سياق، مناسب‌تر آن است كه بگوييم «اصطناع» متضمن معناى اخلاص است و به هر حال، معناى آن اين است كه من تو را براى خودم خالص قرار دادم و همه نعمت‌هايى كه در اختيار توست، از من و احسان من است و غير از من، كسى در آن شركت ندارد، پس تو خالص براى منى. در اين صورت است كه مضمون آيه مورد بحث با آيه وَ اذْكُرْ فِي الْكِتٰابِ مُوسىٰ إِنَّهُ كٰانَ مُخْلَصاً روشن مى‌شود. (ترجمه الميزان، ج14، ص212).