1) . شرح نووى بر صحيح مسلم، ج1، ص5. تعريف‌هاى ديگرى نيز از صحابه بيان شده است. ابن‌حجر در مقدمه «الاصابه» مى‌گويد: «صحابى به كسى گفته مى‌شود كه پيامبر (ص) را در حال ايمان، ملاقات نمايد و بر اسلام نيز بميرد». برخى گفته‌اند كه در صدق صحابه، مصاحبت طولانى لازم است؛ چنان‌كه مذهب بسيارى از فقها و اصوليون است.

2) . شرح نووى بر صحيح مسلم، ج1، صص1 - 22. «اتفق اهل السنة على ان الجميع عدول...».

3) . شيعه مى‌گويد مصاحبت و ملازم بودن با رسول‌خدا (ص) افتخار بزرگى است و بسيارى از صحابه آن حضرت براى تشكيل حكومت اسلامى و گسترش اسلام مجاهدت‌ها و تلاش‌هاى فراوانى انجام دادند و با ايثار جان و مال خويش، اهداف عاليه و منيع آن حضرت را پى‌گيرى نمودند. قرآن كريم، پيرامون اين گروه كه از روزهاى آغازين و سخت، پروانه‌وار گرد رسول‌خدا (ص) بودند مى‌فرمايد: (السَّابِقُونَ اْلاَوَّلوُنَ مِنَ المُهاجِرينَ وَالْأَنْصارِ وَالَّذينَ اتَّبَعُوهُمْ بِاِحْسانٍ رَضِي اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضوُا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْري تَحْتَهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها ابَداً ذالِكَ الْفَوْزُ الْعَظيمُ)؛ «پيشگامان نخستين از مهاجرين و انصار و كسانى كه به نيكى از آنها پيروى كردند، خداوند از آنها خشنود گشت و آنها از او خشنود شدند؛ و باغ‌هايى از بهشت براى آنان فراهم ساخته كه نهرها از زير درختانش جارى است، جاودانه در آن خواهند ماند؛ و اين است پيروزى بزرگ». (توبه: 100) همچنين در شأن آنان كه به عشق دين خدا، خانه و كاشانه و زندگى و دارايى خويش را رها كردند و همراه با رسول‌خدا (ص) مهاجرت نمودند مى‌فرمايد: (لِلْفُقَرٰاءِ الْمُهٰاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيٰارِهِمْ وَ أَمْوٰالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللّٰهِ وَ رِضْوٰاناً وَ يَنْصُرُونَ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ أُولٰئِكَ هُمُ الصّٰادِقُونَ) ؛ «اين اموال، براى فقيران مهاجرى است كه از خانه و كاشانه و اموال خود بيرون رانده شدند، درحالى‌كه فضل الهى و رضاى او را مى‌طلبند و خدا و رسولش را يارى مى‌كنند و آنها راستگويان‌اند». (حشر: 8) همچنين در آيات ديگرى، چون آيه 18 و 29 سوره فتح، به تمجيد و تعريف برخى از صحابه فداكار و مؤمن مى‌پردازد. آنچه كه نظر شيعه را از اهل سنت متمايز مى‌سازد، اين نكته است كه، شيعه مى‌گويد: نمى‌توان درباره همه صحابه به يك نحو قضاوت كرد و همه آنان را عادل و مؤمن واقعى تلقى نمود و به همه آنان براى گرفتن معارف دين اعتماد كرد. به بيان ديگر، صحابى بودن موجب نمى‌شود كه چشم‌بسته به همه آنان اطمينان كنيم و احكام دين را از آنها بگيريم و لغزش‌ها وگناهان آنان را ناديده بگيريم. شيعه مى‌گويد: قضاوت ما پيرامون صحابه، بايستى مبتنى بر قرآن كريم و سنت و شهادت تاريخ باشد و همچنان‌كه براى روشن شدن هر موضوعى بايد به سراغ كتاب و سنت برويم، در اين موضوع نيز بايد چنين كنيم.