51مردم از عذاب مى‌شمارد و تصريح مى‌كند كه تا او در ميان مردم است خدا آنان را با نزول عذاب مجازات نمى‌كند:

«وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ». ¹

«تا تو در ميان آنان هستى، خداوند هرگز آنان را مجازات نمى‌كند، هم چنان كه ايشان را تا زمانى كه طلب آمرزش مى‌كنند، عذاب نمى‌كند».

در عظمت پيامبر(ص) كافى است كه خدا نام او را در كنار نام خود و اطاعت او را در كنار اطاعت خويش قرار داده است:

«وَ مَنْ يُطِعِ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ فٰازَ فَوْزاً عَظِيماً». ²

اين آيات وآيات ديگر، همگى از كرامت و منزلت آن حضرت حكايت مى‌كند; منزلتى كه براى آن نظيرى در عرصۀ آفرينش نيست.براى همين مقام قدسى پيامبر در پيشگاه خدا ، دعاى او رد نمى‌شود، لذا به گنهكاران دستور داده شده كه به محضر پيامبر بروند و از او درخواست كنند كه در حقّ آنان استغفار كند:

فراتر از اين، حتى خوددارى از طلب استغفار از پيامبر را نشانه نفاق مى‌داند. ³«وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً». ⁴