236جايز است و در ساير موارد، جايز نيست.

3. حنبلى‌ها، مالكى‌ها و شافعى‌ها مى‌گويند: جمع بين نماز ظهر و عصر و يا جمع ميان نماز مغرب و عشا در يك وقت خاص، علاه بر دو مورد ياد شده، در حال سفر نيز جايز است. برخى از اين گروه‌ها، با هم خواندن دو نماز را در موارد اضطرارى; مانند زمانى كه باران ببارد و يا نمازگزار بيمار يا در هراس از دشمن باشد، جايز مى‌دانند. ¹4. شيعه بر آن است كه هر يك از نمازهاى ظهر و عصر و نمازهاى مغرب و عشا، يك «وقت خاص» دارند و يك «وقت مشترك»;

الف. وقت خاص نماز ظهر، از آغاز ظهر شرعى(وقت زوال) است تا مقدار زمانى كه چهار ركعت نماز خوانده مى‌شود، در اين مدّت محدود، تنها نماز ظهر را مى‌توان بجا آورد.

ب. وقت خاصّ نماز عصر، زمانى است كه از آن لحظه تا وقت غروب، تنها به اندازه مدّت خواندن نماز عصر، فرصت باشد.

ج. وقت مشترك بين دو نماز ظهر و عصر، از انتهاى وقت خاص نماز ظهر، تا ابتداى وقت خاص نماز عصر است.

سخن شيعه آن است كه در تمام اين وقت مشترك، مى‌توان نماز ظهر و عصر را با هم و بدون فاصله خواند.

اهل سنت به خاطر ديدگاه خاصى كه در تقسيم وقت (از زوال تا غروب) دارند، هيچ‌گاه به وقت مشترك ميان ظهر و عصر مثلاً قائل نيستند، زيرا معتقدند كه از اوّل زوال تا سايه شاخص به اندازه آن گردد، وقت مختص نماز ظهر است و نمى‌توان نماز عصر را در اين وقت به جا آورد، از آن به بعد وقت نماز عصر آغاز مى‌گردد تا غروب، و مختص به آن مى‌باشد با چنين ديدگاهى هرگز نمى‌توان بين دو نماز جمع كرد،