234وامّا اينكه چرا از ميان خاك‌ها، تربت كربلا را انتخاب كرده‌اند، علت آن است كه وقتى نمازگزار پيشانى خود را بر آن خاك مقدس مى‌گذارد، فداكارى‌هاى بى‌نظير بزرگ‌مرد تاريخ از خاندان رسالت را به ياد مى‌آورد كه جان و مال و فرزندان خود را در راه اعتلاى اسلام فدا نمود و زير بار ظلم و ستم نرفت و درس آزادگى و حميت و غيرت دينى به جهانيان آموخت.
سجده بر تربت حسين * نه تنها انسان را از مسير توحيد خارج نمى‌سازد، بلكه به سجود او اخلاص مى‌بخشد و او را براى فداكارى در راه دين كه نماز جزئى از آن است آماده مى‌سازد.
على بن عبداللّه بن عباس كه از تابعان است به «رزين» نوشت: أَن ابْعَثْ إِلَىّ بِلَوح مِنْ أَحجارِ المَروَة أَسْجُدُ عَلَيْهِ 1: «قطعه سنگى از سنگ‌هاى كوه مروه را براى من بفرست تا بر آن سجده كنم.»
چراكه كوه مروه شاهد فداكارى‌هاى زن باايمانى است كه براى تهيه آب، هفت‌بار ميان دوكوه دويد، ودر راه خدا، سختى‌ها تحمل نمود.
شيخ طوسى با سند خود از معاوية بن عمار نقل مى‌كند امام صادق(ع) كيسه‌زرد رنگى از جنس «ديبا» داشت كه مقدارى از تربت امام حسين (ع) در آن كيسه بود، به هنگام نماز آن را بر روى سجاده خود مى‌ريخت و بر آن سجده مى‌كرد. 2كسانى كه سجده بر تربت كربلا را نوعى پرستش انسان تلقى مى‌كنند، «مسجود له» را از «مسجود عليه» باز نشناخته‌اند، در تمام احوال سجده براى خدا است و او «مسجود له» است، و چيزى كه پيشانى بر آن مى‌نهيم«مسجود عليه» است؛ خاك باشد يا فرش، خاك كربلا باشد، يا خاك مدينه و يا سنگ مروه.