227بيان خود آن را ترك نمى‌كرد و حال اين كه آن حضرت با عمل خود، نماز رسول خدا ¦ را براى ما مجسّم مى‌كرد، چون او از پدرش امام باقر* و امام باقر* از پدرانش و آنها از اميرمؤمنان* و او از رسول اعظم صلوات اللّه عليهم اجمعين گرفته‌اند. بنابراين، دست روى دست گذاشتن در نماز بدعت است؛ زيرا گرفتن دست در واقع داخل كردن چيزى است در شريعت كه از شريعت نيست.

ج. آموزش نماز به كسى كه نماز صحيح نمى‌خواند

در ميان محدثان اهل سنت حديثى است به نام «حديث المسىء صلاتُه» يعنى حديث كسى كه نماز خود را صحيح نمى‌خواند، در اين حديث چنين آمده است:

ابوهريره مى‌گويد: پيامبر وارد مسجد شد، مردى نيز وارد مسجد شد و نماز گزارد، سپس به حضور پيامبر آمد و سلام كرد. پيامبر سلام او را پاسخ گفت و فرمود: برگرد و دو مرتبه نماز بخوان، رفت و نماز گزارد و به سوى پيامبر بازگشت، پيامبر نيز فرمود: برگرد باز نماز بگزار، اين كار سه بار تكرار شد، سرانجام آن مرد عرض كرد: سوگند به خدايى كه تو را به حق مبعوث كرده است، من جز آنچه انجام مى‌دهم، چيزى نمى‌دانم، چه بهتر كه نماز را به من بياموزى.

در اين هنگام پيامبر فرمود: هرگاه به نماز ايستادى تكبير بگو، سپس آنچه از آيات قرآن مى‌دانى، بخوان، سپس ركوع كن به گونه‌اى كه بدنت آرام گردد، آنگاه پيامبر ديگر اجزا و شروط نماز را به او مى‌آموخت ¹ و هيچ اشاره‌اى به گذاردن دست راست بر دست چپ نمى‌كند، در حالى كه اگر اين كار واجب و يا مستحب مؤكد بود، از گفتن آن خوددارى نمى‌كرد.