191قرآن سپس شرحى از كارهاى مفيد و سودمند آن ولى الهى بيان مىكند و نشان مىدهد كه مردم او را نمىشناخته، ولى از آثار و بركاتش بهرهمند بودهاند. 1حضرت ولى عصر - عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف - نيز به سان مصاحب موسى، ولىّ ناشناختهاى است و در عين حال مبدأ كارهاى سودمندى براى امت مىباشد. بدين ترتيب، غيبت امام به معنى انفصال و جدايى او از جامعه نيست، بلكه او - همان گونه كه در روايات معصومين(ع) نيز وارد شده - بهسان خورشيد در پشت ابر است كه ديدگان آن را نمىبينند، امّا به اهل زمين نور و گرمى مىبخشد. 2پيامبر گرامى(ص) فرمود:
«آرى سوگند به خدايى كه مرا به نبوت برگزيد، مردم از او سود مىبرند و از نور ولايتش در دوران غيبت، بهره مىگيرند؛ چنان كه از خورشيد به هنگام قرار گرفتن پشت ابرها بهره مىبرند». 3اشعۀ معنوى وجود امام(ع) در حالى كه در پشت ابرهاى غيبت نهان است، داراى آثار قابل ملاحظهاى است كه علىرغم تعطيل مسألۀ تعليم و تربيت و رهبرى مستقيم، حكمت وجودش را آشكار مىسازد. در اين جا به بيان برخى از اين آثار مىپردازيم:
الف) پاسدارى از آيين الهى
با گذشت زمان و آميختن سليقهها و افكار شخصى به مسائل مذهبى و گرايشهاى مختلف به مكتبهاى انحرافى و دراز شدن دست مَفسده جويان به سوى مفاهيم آسمانى، اصالت پارهاى از اين قوانين از