108محمد بن سيرين نقل مىكند: وقتى پيامبر (ص) درگذشت، على (ع) چنين گفت:
«سوگند ياد كرد على كه ردا بر دوش نيندازد مگر براى نماز جمعه، تا اين كه قرآن را در مجلدى جمع كنم».
ونيز ابوالعاليه نقل مىكند:
«آنان قرآن را در خلافت ابوبكر در مصحفى جمع كردند».
و نيز نقل مىكند:
«عمر بن خطاب فرمان به گردآورى قرآن داد و او اول كسى است كه قرآن را در مصحف جمع كرد». 1اين جملهها حاكى است كه در آن روزگار، مصحف به معناى دفتر بزرگ و يا كتابى مجلد بوده كه اوراق را از پراكنده شدن حفظ مىكرده، سپس به مرور زمان اختصاص به قرآن يافته است.
اتفاقاً روايات پيشوايان ما حاكى است كه حتى در زمان آنان، لفظِ مصحف به معناى كتاب و يا دفتر مكتوب بوده است.
امام صادق (ع) فرمود:
«هر كس قرآن را از روى برگهاى مجلد بخواند، از چشم خود بهره مىگيرد». 2و نيز در حديثى ديگر آمده است:
«خواندن قرآن از روى برگهاى مجلد، عذاب را از پدر و مادر كم مىكند». 3مورّخان درباره ترجمۀ خالد بن معدان مىنويسند: