58 عُتبى آمد و خود را روى قبر آن حضرت انداخت يا خاك قبر را بر سر مى‌ريخت. او عرض كرد: اى رسول خدا! شما فرمودى و ما هم شنيديم و خداوند تبارك و تعالى و شما را شناختيم. اين آيه بر شما نازل شد:

وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً. ¹

من به خود ستم كرده‌ام و آمده‌ام تا برايم استغفار كنى. آن‌گاه از قبر ندايى آمد كه مى‌گفت آمرزيده شدى. ²

اين جريان را همه صحابه ديده‌اند و هيچ‌يك از صحابه، «عُتبى» را براى گفته‌هايش يا آنچه انجام داد، نكوهش نكرده است. به همين دليل، مانند اجماع صحابه در جواز زيارت قبور و استمداد از آنان است.

برخى مى‌گويند: درباره استمداد از غير انبياى الهى، اختلاف‌نظر وجود دارد؛ ولى در امكان استغاثه به پيامبران در زمان حيات ايشان در اين دنيا ترديدى وجود ندارد. هيچ يك از علما نيز آن را ردّ نكرده‌اند؛ هرچند برخى با استناد به روايت نقل شده از پيامبر(ص) كه مى‌فرمايد: «هيچ كس نيست كه